ได้ไปสุพรรณบุรีเป็นครั้งแรกในชีวิต
คิดถึงเพื่อนๆ a team junior ทุกคนมากๆๆๆๆๆๆ เราไม่ได้เจอกันพร้อมหน้านานเท่าไรแล้วนะ
แล้วเราไม่ได้เขียนไดอารี่นานเท่าไรแล้วเนี่ย รู้แต่ว่าวันนี้เกิดอยากเขียนขึ้นมา

นานเท่าไรแล้วที่เราไม่ได้นัดกันเข้าออฟฟิศพร้อมกัน นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ไปจตุจักรพร้อมหน้า
นานเท่าไรแล้วที่เราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน ยิ่งเขียนก็ยิ่งรู้สึกเหมือนคนแก่นั่งนึกถึงความหลัง

แต่จะว่าไปการได้เป็นหนึ่งใน a team junior 3 ก็ทำให้เกิด ‘ ครั้งแรก ‘ กับเรามากมาย
ได้ไปจตุจักรครั้งแรกและต่อเนื่องอีกหลายอาทิตย์
ได้กินก๋วยเตี๋ยวเรือ (อนุเสาวรีย์) ชามเล็กเป็นครั้งแรก
ได้เจอพี่บอย ตรัย ตัวเป็นๆ ครั้งแรกในชีวิต
อ้อ ได้นั่งรถพี่บอยครั้งแรกในชีวิตด้วย
ได้ไปโรงหนัง House ครั้งแรกในชีวิต
ได้ดูหนังตั๋วยาวที่สุดเป็นครั้งแรกในชีวิต
ได้หยุดวันแรงงานครั้งแรกในชีวิต
ได้เจอพี่โหน่งตัวจริงครั้งแรกในชีวิต
ได้อ่านอะเดย์อย่างเอาเป็นเอาตายครั้งแรกในชีวิตและแน่นอนว่ามีครั้งต่อๆ ไปเรื่อยๆ

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เถียงแบ่งฝักฝ่ายระหว่างแคร์เหมียว VS พิ้งค์ยูถึงชื่อเรื่องที่มั่นใจมากๆ แต่กลับกลายเป็นการมั่นใจในสิ่งที่ผิด!!!!
ได้นั่งรถไม่ได้ติดมิเตอร์ของเอี่ยวมาลงปากซอยเป็นครั้งแรกและไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
ได้ไป GTH เป็นครั้งแรกในชีวิต
ไปให้หมอจับเส้นนวดเป็นครั้งแรกในชีวิต
ได้กินไก่กอแระเป็นครั้งแรกในชีวิต
ได้ถ่ายรูปคู่กับดารานักร้องหลายๆ คนเป็นครั้งแรกด้วยความเต็มใจแบบเจื่อนๆ ของพี่หลีช่างภาพ
ได้นั่งมอเตอร์ไซค์ฝ่าสายฝนอย่างเซ็กซี่สุดๆ เป็นครั้งแรกในชีวิต
ได้ยืดอกบอกเพื่อนๆ ว่าไปฝึกงานที่อะเดย์มา และจะยืดอกย้ำไปได้อีกนาน
ได้เซ็นชื่อตัวเองลงบนคอลัมน์ที่ตัวเองเขียน (ในหนังสืออะเดย์ของเพื่อน) เป็นครั้งแรกในชีวิตด้วยความภูมิใจ
ได้รับคำชมจากบ . ก.อะเดย์เป็นครั้งแรก (และครั้งเดียว)ในชีวิต

เรามี “ ครั้งแรก ” กับที่นี่มากมาย อะเดย์ให้หลายอย่างกับเรา ให้ทั้งโอกาส ทั้งมิตรภาพดี (มาก) ๆ ทั้งรอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่กระสุนหลายนัด อะเดย์ก็ให้คุณได้ ขอขอบคุณทุกๆ คนที่มีส่วนมอบสิ่งเหล่านี้ให้กับเรา

ขอบคุณคุณทรงกลดที่เล็งเห็นอะไรสักอย่างในตัวเราและให้โอกาสเราได้ฝึกงานที่นี่
ขอบคุณพี่เต้ที่น่ารัก ครื้นเครงอย่างสม่ำเสมอ และคอยช่วยเหลือน้องๆ ทุกคนอย่างจริงใจ
ขอบคุณพี่แม็กที่ใจดีสุดๆ ไม่เคยบ่นไม่ว่าจะถามอะไร ไม่ว่าจะถามมากเท่าไร
ขอบคุณพี่นุ้ยที่ให้เราได้มีกำลังใจในชีวิตในทุกๆ วัน
ขอบคุณกระแตในความเป็นเด็กที่สดใส และเป็นเพื่อนที่ดีคุยกันได้ทุกเรื่อง
ขอบคุณเหมียวในความถึงไหนถึงกัน และความจริงใจของแก
ขอบคุณพิ้งค์ ผู้หญิงที่เต็มไปได้ความฝัน แกเติมเต็มความเป็นผู้ใหญ่ให้ฉันและเข้าใจการเขียนของฉัน
ขอบคุณตุ๊กตา เพื่อนที่ชอบทำให้ทุกคนคิดถึงอยู่เรื่อย
ขอบคุณแก้มที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกๆ คน
ขอบคุณไอ้ยอดน้องชายไอ้ยูที่หล่อเท่ห์ฮาและน่ารักได้เกินหน้าพี่ชายมัน
ขอบคุณพี่กอล์ฟ บ.ก.ที่เข้าใจพวกเราทุกคน และกินทุกอย่างที่ขวางหน้าได้อย่างบ้าคลั่ง
ขอบคุณก้อง บ . ก. ที่ครีเอทสุดๆ และช่วยให้งานของทุกคนผ่านไปด้วยดี
ขอบคุณนัยน์ตาชวนฝันของเมย์ และการเอาใจใส่ทุกๆ คน
ขอบคุณหญิง สาวสวยใจดี ทำงานหนักแต่ไม่บ่น และยังพร้อมให้เบิกตังค์
ขอบคุณพี่หลีที่ใจดียินยอมถ่ายรูปให้เราแทบทุกครั้งที่ขอ พี่หลีรับผิดชอบมากๆ เลยนะ
ขอบคุณเอี่ยวที่ยินดีรับงานใหญ่ๆ และทำมันได้ดีซะด้วย
ขอบคุณพี่ลิปป์ที่เลย์งานให้ทุกๆ เล่มจบลงด้วยดี
ขอบคุณพี่การที่พาเพื่อนๆ เราทัวร์เชียงใหม่
ถึงจะเป็นเวลาแค่ 3 เดือนกว่าแต่ก็เป็นช่วงเวลาที่คุ้มค่าสุดๆ แค่นึกถึงว่าถ้าวันนั้นเราไม่ได้มาตามนัดสัมภาษณ์ ก็คงไม่มีเหตุการณ์มากมายขนาดนี้เกิดขึ้นในชีวิต สรุปว่าต้องเสียชาติเกิดสุดๆ แน่ๆ