a team junior # 3
one year later…

1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหกไหม?....ไม่รู้
แต่ที่รู้ๆ มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป กับจูเนียร์รุ่น 3 ทั้ง 15 คน ดังนี้

ธนาชัย สุนทรอนันตชัย (กอล์ฟ)
บรรณาธิการ

                เสร็จสิ้นฤดูกาลจูเนียร์สามไปพร้อมกับการเรียนจบปีสี่ อยู่ในช่วงเคว้งคว้างและสับสน จะหางานดีหรือจะเรียนเนติอย่างเดียว สุดท้ายสำหรับเทอมแรก ก็เลือกเรียนเนติผสมกับการช่วยทำคู่มือท่องเที่ยว(หาอ่านได้ใน a day เล่ม 79) และทำหนังสือ Academy Fantasia3(ได้ทำสมใจอยาก)
                ย่างเข้าฤดูปลายฝนต้น(ไม่ค่อย)หนาว ไปฝึกงานเพื่อสอบทนายความได้สักสามเดือน พร้อมกับหางานประจำทำไปด้วย จนบัดนี้ เป็นนิติกรรมกร(เพราะทำมากกว่างานกฎหมาย) อยู่ที่หน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่ง  แต่ก็ยังคิดถึง a day และ a team junior 3 เสมอนะ

ชณัฐ วุฒิวิกัยการ (ก้อง)
บรรณาธิการ

                กลับสู่โลกแห่งความจริง เพื่อเรียนปีสุดท้ายให้จบ หมกมุ่นมั่วสุมอยู่กับวิทยานิพนธ์ จนแทบไม่มีเวลาได้พบปะเพื่อนฝูงจูเนียร์ 3 แต่ก็ยังพอมีเวลาแอบเข้ามาข้องแวะสุงสิงเกี่ยวกับงานเขียนอยู่บ้าง ทั้งงานเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่ a team พอจะเห็นว่าความสามารถน้อยๆ ของเราพอจะช่วยเหลือได้ ก็ถามไถ่ส่งเข้ามา รวมไปถึงการแอบมี พื้นที่เล็กๆ Blog ใน My Space - http://kongtoid.spaces.live.com/ เอาไว้ปล่อยของที่อัดอั้นอยู่ในหัว ออกไปเป็นระยะๆ
                แอบหวังน้อยๆ ว่าอยากมีคอลัมน์เล็กๆ ของตัวเองลงใน a day สักคอลัมน์ แต่จะเป็นอย่างไรต่อไปก็คงต้องติดตามกัน....แต่ตอนนี้....เมื่อวิทยานิพนธ์ และสภาพนักศึกษาผ่านพ้นและหมดสิ้นไป ถึงเวลาประกาศอิสรภาพขึ้นยึดครอง ชีวิตตัวเองได้อีกครั้ง !! จะรอช้าอยู่ใย ไปดูหมีกันดีไหม ถ้าจะไปก็รีบมา.....

วีรภา ดำสนิท (พิงค์)
กองบรรณาธิการ

                เรียนจบ – รับปริญญา – ดอดไปทำฟรีแลนซ์ เขียนบทสัมภาษณ์ตามนิตยสารอย่าง MTV, Hamburger เขียนได้อยู่เล่มสองเล่ม พี่เค้าก็เลิกจ้าง....เลยห่างงานหนังสือไปพักใหญ่หันไปเป็นแม่ค้าขายผลิตภัณฑ์สมุนไพรตามอัตภาพ (ที่ค่อนข้างอัตคัด) – เก็บเงิน - ออกเดินทาง – หันกลับมาเริ่มต้นทำงานประจำ (ซะที) ที่ Cream Magazine ตำแหน่งกองบรรณาธิการ ปัจจุบัน ตุ๊ม ตุ๊ม ต่อม ต่อม ว่าจะพ้นโปรรึเปล่า...? และคงเก็บเงินออกเดินทาง...เรื่อยๆ

กตัญญู สว่างศรี (ยู)
กองบรรณาธิการ

                หลังจากจบจูเนียร์สามได้ไม่นาน ก็กลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ ได้ไปรัสเซียกับแบร์วิช พร้อมกับได้เขียนคอลัมน์แบร์วิชโปรเจ็คต่อจากพี่โหน่ง ซึ่งเป็นรางวัลจากทางรายการ   เปิดเทอม เจอะเจอเพื่อนชาวจูเนียร์เป็นครั้งคราว เรียนหนักขึ้น ได้ทำกิจกรรมมากมายกายกอง นอกจากนี้ก็ได้รับโอกาสในการทำงานจาก a book บ้างเล็กๆ น้อยๆ ผลที่ได้จากการทำงาน ทำกิจกรรมและเรียนไปพร้อมๆ กัน คือเกรด w  2 ตัวที่มาก่อนใครเพื่อน โอ้ว!!  พระเจ้าจอจ์ช (เป็นการอุทานที่เชยมากๆ )
                แม้ว่ายังต้องทำ BATTERY (นิตยสารส่งอาจารย์) ให้เสร็จ ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แต่ด้วยคติใหม่ประจำใจหลังการดร็อปที่ว่า ‘สบายวันนี้ เพื่อลำบากในวันข้างหน้า’ ทำให้วันนี้ของ ยูนากิ ยังเลื่อนลอยไปตามกระแสลม ที่ไม่รู้ว่าจะพัดไปสบายหรือว่าลำบาก 

อภิรัฐ เจะเหล่า (หลี)
ช่างภาพ

                ช่างภาพมืออาชีพ กับ นักโบราณคดี สองอาชีพที่ดูเข้ากันไม่ได้ แต่เป็นสิ่งที่พี่หลีเลือกที่จะเป็นและทำบนเส้นทางสองแพร่งนี้ จึงสามารถพบเห็นพี่หลีได้ตามไซท์งานซากปรักหักพังต่างๆ ห่างไกลชุมชน ยามว่างก็ลงมากรุงเทพชิลๆ รับงานถ่ายรูปให้กับนิตยสารหลายเล่ม ทั้งยังลองฝึกฝนการเขียนจนได้ลองสนามจริงลงคอลัมน์ในอะเดย์ และล่าสุดแบกเป้ร่วมกับยูและกอล์ฟตระเวนไปทั่วไทยเพื่อทำ a day travel หน้าแทรกคุณภาพเนื้อหาเกี่ยวกับการท่องเที่ยวใน a day 79 ในยามว่างยังคงกลับมาพบปะสังสรรค์กับเพื่อนเช่นเดิม

ปราการ พรผล (การ)
ช่างภาพ

                ช่างภาพรักสันโดษกลับสู่ยอดดอยสูงที่พำนักของตัวเองอีกครั้ง ด้วยใจมุ่งมั่นว่าจะเรียนให้จบ (ซะที) และทำงานศิลปะที่ตัวเองรัก โดยสร้างงานเสนอตามแกลลอรี่ต่างๆ และมีโครงการขอทุนไปทำงานศิลปะที่เมืองนอกเมืองนา กระนั้นพี่การก็ยังไม่ทิ้งงานถ่ายรูป ถ้าหยิบโบร์ชัวร์ตามโรงแรมรูปสวยๆ ในนั้นเหละฝีมือเขา แต่พี่การตระหนักว่านอกจากทำงานที่ตัวเองรักแล้วเรายังต้องกินข้าวอีกด้วย จึงทำพวงกุญแจหนังดีไซน์ด้วยตัวเองขายเพื่อเลี้ยงชีวิต และรับออกแบบจัดงานอีเวนท์ต่างๆ ถึงจะทำงานเยอะแต่พี่การยังเป็นช่างภาพรักเด็กมืออาชีพ (หมายถึงมีอาชีพเป็นช่างภาพและรักเด็ก) ที่พวกเรารู้จักเหมือนเดิม

สราลี อุรุพงศา (แค)
 กองบรรณาธิการ

                หลังจากจบซีซั่นที่3แล้ว จูเนียร์แคร์ก็ได้มีผลงานอย่างต่อเนื่อง เธอเคยให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์บันเทิงรายวันฉบับหนึ่งว่า “ชีวิตเปลี่ยนไปมากเลยคะ ต้องขอบคุณ a dayที่มีโครงการดีๆ อย่างนี้ ทำให้แคร์ได้มีโอกาสเขียนคอลัมน์ให้knock knock และก็ได้เขียนแอดให้Hamburger ตอนนี้ก็ปี 4 แล้ว ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็หนักเหมือนกันคะต้องแบ่งเวลาดีๆ” และเร็วๆ นี้เราก็จะได้เห็นผลงานแอดที่เธอได้กลับมารับใช้บ้านเกิดเดิมอย่าง a day อีกด้วย ถึงตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว และฝากบอกผ่านเราว่า บริษัทไหนมีเงินเดือนไม่อั้นและอยากได้พนักงานหน้าตาไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อสังคม อารมณ์ดี อยู่ง่ายถ่ายสะดวกละก็แคร์รี่ยังว่างคะ

นาตยา บุบผามาศ (ตุ๊กตา)
กองบรรณาธิการ

                “ไม่รู้ว่าจะยังจำหน้ากันได้รึป่าว”
                ย้อนหลังกลับไป 1 ปี เมื่อถึงเวลาที่ภารกิจของพลพรรค a team junior 3 ของนิตยสารยี่ห้อ a day ต้องสิ้นสุดลง ตุ๊กตาไขลานเดินทางด๊อกแด๊กเพื่อกลับมาจมปรักพร้อมกับซึมซับบรรยากาศของการเรียนในปีสุดท้าย หลังจากนั้นก็เริ่มฟิตร่างกายตั้งหน้า ตั้งตา ตั้งหู จมูก ปาก ไปฝึกงานตามหน้าหนังสือพิมพ์อย่างเพลินจิต เพลินใจ
                เดินๆ ยืนๆ นั่งๆ นอนๆ เขียนสกู๊ปข่าวและสารคดีที่หน้าปริทรรศน์อยู่ 4 เดือน ก็ต้องสปีดตัวเองด้วยความเร็ว120 หน้าต่อ 1 สัปดาห์ในการทำสารนิพนธ์ก่อนจบปริญญาตรี ตอนนี้คาดว่าน่าจะจบแล้วและคงได้ทำงานที่เดิมที่ฝึกงานนั่นแหละ แอบซุ่มไปอ่านกันได้เป็นระยะๆที่ Section 3 ปริทรรศน์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ
                มันไม่ใช่เป้าหมาย มันไม่ใช่สิ่งที่ฝัน แต่ทำเพื่อสนองความต้องการ และความอยากของตัวเอง ทุกวันนี้ยังคงคิดถึงเพื่อนที่ไม่เคยเก่าอย่าง a team junior 3 ทุกคนเด้อซิบอกไห่...
                อืม...ลืมไม่ได้ที่ต้องบอกอีกด้วยว่า ยังคงจำมิตรภาพ และความผูกพันที่ดีมักม๊ากกกของพี่ๆ a team ด้วยทุกคนได้เป็นอย่างดี ขอบคุณมากๆ
                “นึกหน้าออกยัง ที่ชอบทำให้ทุกคนคิดถึงอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ ตุ๊กตาเอง ”

วรรวิสาข์ อินทรครรชิต (เม)
อาร์ตไดเรกเตอร์

                เฮ้ยนี่มัน 10 โมงนี่หว่า....ขออีก 5 นาทีล่ะกันนะ
ประโยคนี่หลอกหลอนเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...มีใครคุ้นๆกันบ้างมั้ย
1 ปีผ่านมา เวลาเดินไป เมเดินมา ตื่นสายเหมือนเดิม ไม่ใช่ว่าขี้เกียจนะแต่ไม่ได้หลับได้นอนเหมือนเดิม อุ้ย เหมือนตอนทำจูเนียร์เปี๊ยบเลย
ชีวิตก็เหมือนๆเดิม...ไม่สิแย่กว่าเดิม งานบาน ใจช้ำ ระกำจริง 55 แต่ก็ผ่านมาด้วยดี
เรายังคงติดต่ออะเดย์อยู่เนืองๆ เอ๊ะหรือว่าบ่อยๆ นั่นแหล่ะ เอาให้จนเบื่อแล้วเบื่ออีกไปเลย
ไม่ว่าจะเป็นงานนอกงานใน แถมเพื่อนจูเนียร์ก็ขยันหมั่นเจอกันเป็นกิจวัตร โห่ร้องเฮฮาเหมือนเคย
รู้ตัวอีกที ครบ 1ปี แล้วหรอฟ่ะเนี่ย ไวเหมือนพูดจริง
กลบไปมองตัวเองตอนนั้นแล้วก็ดูตัวเองอีกทีตอนนี้ แหม่สวยขึ้นนะเนี่ยเรา555
คุ้มโว้ยๆ

พิชญนาถ ครองญาติ (แก้ม)
พิสูจน์อักษร

                เดินออกจากออฟฟิศกลางกรุง ที่ตั้งอยู่ห่างจากบีทีเอสเพียงแค่สิบห้าบาท กลับมาใช้ชีวิตตามครรลองธรรมชาติที่ควรจะเป็นไป เยี่ยงมนุษย์ที่กำลังเข้ารับการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยชานเมือง ชีวิตนักศึกษาปีสองที่กงกำกงเกวียนไปกับห่วงโซ่การศึกษา ฟังบรรยาย ทำรายงาน นำเสนอ หมุนเวียนถะถั่งเข้ามาดุจคลื่นที่ซัดให้ระยะห่างระหว่างกรุงเทพกับศาลายาดูเหมือนจะยิ่งกว้างไกลขึ้นทุกที แต่ถึงกระนั้นการตัดสินใจเจียดเวลาเรียนเพื่อดั้นด้นไปเอกมัยทุกครั้งที่มีการสังสรรค์เชื่อมสัมพันธ์ไมตรีระหว่างจูเนียร์สามก็ทำได้โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดนานนัก แม้ในช่วงเทอมแรกอาจหลงลืมไปบ้างว่าเขาให้ขาดเรียนไม่เกินสามครั้งหรือเขาให้เข้าเรียนไม่เกินสามครั้งกันแน่...

พริมมรตา จันทรโชติกุล (เหมียว)
พิสูจน์อักษร

                ตอนนี้ได้เข้าวงการเต็มตัวสมใจอยากแล้ว หลังยอมเบือนหน้าจากวงการกอซซิปชั่วครู่ ไปเอาดีด้านขีดๆ เขียนๆ กับเขาบ้าง ในนิตยสารวัยรุ่นแฟชั่นมีชื่อ ว่า 'Knock Knock' กับอีกสองสาวกระแตแอนด์แคร์ จนได้รับฉายาว่าสามสาวแห่งจูเนียร์สาม ส่วนเรื่องการเรียนก็ไปรุ่งไม่แพ้เรื่องในวงการบันเทิง ข่าวล่าบอกว่าคว้าเกียรตินิยมอันดับสองมาครองได้ (ยังไงก็ไม่รู้) แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีงานทำ ยังคงวนเวียนอยู่ ณ a day บีทีเอสเอกมัย สบายใจไก่ย่าง ไม่ยอมไปผุดไปเกิดสักที ใครสงสารก็....โปรดส่งใครมาร้ากกช้านนที อยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป อยากจะรู้รักแท้มันเป็นเช่นไร มีจริงใช่ไหม โปรดส่งใครมาเป็นคู่กัน..... อ่าว เอ่อ คือ เกี่ยวอะไรเนี่ย เอาเป็นว่าหัวใจยังว่างค่ะ!!! -_-'

ศิวะภาค เจียรวนาลี (เอี่ยว)
กองบรรณาธิการ

                หลังจากฝึกปรือฝีมือมาพอประมาณ มะเอี่ยวศรีจึงคิดการใหญ่ด้วยความทะเยอทะยานติดจรวด ริเริ่มทำหนังสือทำมือของตัวเองขึ้นมาหนึ่งเล่ม และมีไปร่วมแจมกับเพื่อนทำหนังสือขึ้นมาอีกเป็นเล่มที่สอง และยังไม่ทันที่สองเล่มแรกจะเสร็จดี เขายังทำหนังสือเล่มที่สามเป็นหนังสือเนื่องในวาระครบรอบ 70ปี ร้านอาหารชื่อกระฉ่อนนามว่าสีฟ้า ส่งผลให้เวลานอนของเขาไม่ต่ำกว่าเที่ยงคืนเกือบทุกวัน สภาพร่างกายช้าลง40% เสียงพูดที่เบาอยู่เเล้วก็เบลอๆ มากขึ้นไปอีก นอกจากนี้ยังตั้งหน้าตั้งตาเรียนเเละทำโปรเจกต์อันใหญ่โตมโหฬารส่งอาจารย์ เเม้จะเหนื่อยชิบหาย เเต่กระนั้นเขายืนยันว่ามีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ดี เวลาว่างยังหาเวลาท่องเที่ยวเดินทางเเละเเน่นอน กลับมาหาเพื่อนๆ ทั้งที่เป็นจูเนียร์เเละไม่ใช่อย่างสม่ำเสมอ

นิติกรณ์ ทองคร้าม (สมลิบป์)
อาร์ตไดเรกเตอร์

                สวัสดีทุกๆคนทั้งที่เป็นจูเนียร์3และก็ไม่ได้เป็นด้วยครับ
"1ปีแล้วสินะ" "ใช่1หนึ่งปีแล้ว"(ว่าแต่จะพูดแบบย้ำคิดย้ำทำไมไม่รู้) หวังว่าทุกคน(ที่อ่าน)คงจะสบายดี
ส่วนทางนี้เราสบายดีมาก ซึ่งสามารถวัดทางกายภาพเป็นน้ำหนักเราก็ได้ มันขึ้นได้ไงไม่รุ้ แล้วจะลดได้ยังไงก็ยังไม่รู้อีกเหมือนกัน
เรายังคงเป็นมนุษย์นักศึกษาอย่างเช่นเคย ศึกษามานานมากแล้วเริ่มอยากที่จะเอาวิชาที่ศึกษาไปใช้สักที และหวังว่าทางมหาลัยยินดีที่จะปล่อยไป
เอาหล่ะถึงเวลาที่เราต้องไปแล้ว (หน้ากระดาษเขามีให้เราแค่นี้)สุดท้ายนี้อยากจะบอกทุกคนว่า คิดถึงพี่AEที่เดย์โพเอ็ททุกๆคน(ของเขาดีจริงๆ)
ด้วยรักและผูกพัน -ธงไชย์ แมคอินไตย์  . . . ไม่ช่วยแก้เลย . . .ด้วยรักและคิดถึง สมลิบป์

วิชุดา เครือหิรัญ (กระแต)
กองบรรณาธิการ

                หลังจาก(ถูก)ปฏิเสธในการเป็นนางแบบบนปกให้กับหนังสือเพื่อนบ้านอย่าง Knock Knock ก็ได้รับการปลอบใจจากพี่ๆให้ไปลองเขียนคอลัมม์ในหนังสือแทน(ไม่เป็นไร ตัวจริงๆไม่ได้ลงแต่มีตัวอักษรลงก็ยังดี อิอิ) แล้วก็ยังได้ค่าอาหารกลางวันเพิ่มจากการทำหนังสือของสำนักพิมพ์และเขียน adver ให้ a day  HAMBERGER ตามแรงศรัทธาของพี่ๆ นอกจากนี้ยังได้ไปออกทีวีมาด้วย รายการแฟนพันธุ์แท้ ตอน a day นั่นเอง
                แล้วก็รวมหัวกับเพื่อนๆjunior ทำละครวิทยุส่งไป fat radio ในนาม a team junior#3(ไม่รู้ว่าเป็นการสร้างชื่อเสียหรือชื่อเสียงกันแน่) ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ2 ด้านชีวิตส่วนตัวก็ยังคงทำตัวให้วุ่นวายต่อไป ทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัย ลงเรียนหน่วยกิตเกิน(ไม่ได้อยากจบ3ปี แต่เพื่อคุ้มค่าเทอมแบบเหมาจ่าย)เสนอหน้าไปเรียนวิชานอกคณะเพราะความชอบจริงๆแต่ก็ยังต้องผจญกับวิชาในคณะที่เขาบังคับให้เราเรียน(ชีวกลศาสตร์ที่รัก) อ้อ ปีนี้ชีพจรลงเท้ามากเป็นพิเศษทั้งฉลองปีใหม่ที่เพชรบูรณ์ พิชิตภูกระดึง เดินป่าที่เขาใหญ่ และที่สำคัญออกค่ายอาสาที่ร้อยเอ็ด แบกปูนไปโบกตึกสนุกสนาน
ป.ล.ยังคงย่องมาขอซีดีที่ออฟฟิศไปฟังและแอบไปดูคอนเสิร์ตฟรีเป็นระยะๆ

ยศธร ศรีโรจนันท์ (หญิง)
เลขากองบรรณาธิการ

                ก็...หลังจากที่ได้พ้นจากตำแหน่งเจ้าแม่ทวงหนี้แห่งอะเดย์จูเนียร์ 3
ไปแล้ว ก็ติดใจในอาชีพนี้และได้ทำต่อไป...ล้อเล่น! ก็กลับไปเรียนหนังสือ
ตามปกติเหมือนเดิม ชิวบ้าง เครียดบ้าง สลับกันไป แต่ว่าก็คิดถึงเพื่อนๆ ชาว
จูเนียร์ และออฟฟิศเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น :) (ถึงแม้จะไม่ได้ไปตามนัดของเพื่อนๆ
เลยก็ตาม :( แต่ก็ยังคิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนเหมือนเดิมน่ะ...