มองอนาคตการถ่ายภาพของตัวเองไว้ยังไงบ้าง
ก็มีมองไว้นะ อยากถ่ายภาพแบบจริงๆ จังๆ เหมือนกัน ก่อนหน้านั้นช่วงเอนท์ ก็อยากเข้าลาดกระบัง สาขาถ่ายภาพอยู่ แต่คะแนนตอนนั้นมันก็สูง ก็เลยไม่กล้าเลือก แต่พอผลเอนท์ออกมา คะแนนเราผ่านตั้งเยอะ น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน แล้วจากตอนนั้นก็ว่าจะไม่ถ่ายภาพแล้ว กะว่าเป็นงานอดิเรกอย่างเดียว แต่ตอนนี้เองก็อยากจะไปเทคคอร์สอะไรสั้นๆ เรียนให้รู้พื้นฐานที่แน่นกว่านี้ อยากทำให้ตัวเองถ่ายได้เป็นมาตรฐานของสากล ไม่ใช่แค่ถ่ายเล่นๆ เราว่าถ้าจะถ่ายภาพให้ดี เราก็น่าจะทำให้สากลยอมรับด้วย เราควรจะทำให้คนอื่นเข้าใจเราด้วย ไม่ใช่ติสต์อย่างเดียว
ถ้าให้มีภาพเดียว ที่จะติดตาต่ายไปจนตาย และต่อจากนั้นไม่เห็นอะไรเลยเหมือนคนตาบอด จะเลือกภาพอะไร
พ่อ แม่ แฟน แค่นั้นก็พอแล้ว
หากเลือกฝังของสิ่งนึงไว้ใต้ดินเพื่อให้ตัวเองในอนาคตอีก 20 ปีข้างหน้ามาขุดพบ ต่ายจะฝั่งอะไรไว้
ฟิลม์ที่ยังไม่ล้าง มันคงตื่นเต้นดีตอนเอาไปล้างว่าจะได้ออกมากี่รูป อาจจะได้รูปออกมาสีสวยๆ แปลกๆ ที่ไม่เคยเห็น
ถ้าจะให้ตั้งชื่อให้กล้องตัวเองจะตั้งชื่อมันว่าอะไร
เราตั้งชื่อมันว่า มะนาว เราว่ากล้องโลโมที่เราใช้อยู่มัน ’จี้ด’ นะ เราสามารถได้ภาพที่เราไม่คาดคิดได้ บางครั้งเราก็จะคิดว่าถ่ายรูปเสร็จ ล้างเสร็จแล้วออกมามันจะเป็นยังไง แต่กล้องของเรามันจะออกมาเป็นอีกแบบจากที่เราคิด อาจจะออกมาห่วยกว่า ดีกว่า หรืออาจจะไม่ชอบเลย หรือเบลอไปทั้งภาพ แต่รูปที่เราไม่คาดคิดแบบนั้นหลายครั้งมันก็ ‘จี้ด’ ในใจเรา
a day with a team junior
ชิตพล ลี้รัตนพานิชย์ > เรื่อง
มนมัย รอดเพชร > ภาพ
|
