The Word Is Not Enough
อวน สิรภัทร ภัทรวารินทร์

ช่างภาพ

ถ้ากล้องถ่ายรูปเป็นเหมือนปากกา ภาพที่เธอถ่ายก็เป็นเหมือนนิทานชีวิตของเธอ


 

การถ่ายรูปสำคัญกับคุณอย่างไร
เรามองมันเป็นสมุดบันทึก เพราะสำหรับเราแล้ว การถ่ายภาพมันเป็นได้มากกว่าการเขียน แล้วเราเป็นคนมองสิ่งต่างๆ ในชีวิตเป็นภาพด้วย ภาพถ่ายเลยเหมือนเป็นสมุดบันทึกที่เก็บทุกความคิดและความรู้สึกของเราไว้ได้ทั้งหมด ยิ่งในเวลาที่เรามีความทุกข์ หรือมีเรื่องที่เราเล่าให้ใครฟังไม่ได้ เราก็จะถ่ายทอดมันออกมาทางภาพถ่าย คล้ายๆ กับเป็นการบำบัดตัวเราเองด้วย

คุณถ่ายอะไรเก็บไว้บ้าง
ถ่ายไปเรื่อย เพราะเราเชื่อว่าภาพถ่ายเก็บได้ทุกอย่าง ยิ่งบางภาพที่มันไม่กลับมาอีกแล้ว มันก็กลายเป็นภาพประวัติศาสตร์ได้เลย เราเลยพกกล้องติดตัวตลอดเวลา อีกอย่างคือเราชอบเดินด้วย เพราะว่ามันช้าและเข้าไปในจุดย่อยๆ ได้มากกว่า ทำให้เห็นอะไรได้มากกว่า บางทีเราเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมาย แต่กลับไปเจออะไรที่ไม่คาดคิด มีงานแบบนี้ที่เราประทับใจอยู่งานหนึ่งคือ งานแสดงภาพถ่ายชุด personal diary ของช่างภาพชาวฟินแลนด์คนหนึ่งชื่อ Jari Silomaki ซึ่งเป็นงานที่เขาเดินเก็บภาพไปเรื่อยๆ เห็นอะไรก็ถ่าย โดยแต่ละสิ่งที่เขาถ่ายมานั้นก็ไม่ใช่อะไรที่สวยงาม แต่ภาพถ่ายของเขาทำให้คนมีความรู้สึกบางอย่างได้

ใครมีอิทธิพลต่อความคิดของคุณมากที่สุด
ครอบครัว แต่ว่าเป็นแรงผลักให้เราไปในทิศทางตรงกันข้ามมากกว่า คงเพราะเราเป็นคนรักอิสระด้วย อย่างถ้าที่บ้านบังคับให้เราทำอะไร เราก็จะทำอีกอย่าง แต่อย่างไรก็ตาม ครอบครัวก็ถือว่าสำคัญกับเรามากที่สุด แล้วภาพถ่ายของเราชุด ครอบครัว ก็เป็นผลงานที่เรารู้สึกดีกับมันมากที่สุด ซึ่งไม่ใช่เพราะการที่งานชุดนี้ได้รับเลือกจากอาจารย์ที่คณะให้ไปแสดงนิทรรศการที่ห้างเอสพลานาดในปี 2006 แต่เป็นเพราะเรารู้สึกดีใจที่เราได้ถ่าย ยิ่งเราเรียนถ่ายภาพมาโดยตรง ได้ถ่ายภาพอะไรมามากมาย ถ้าขาดภาพครอบครัวไปก็คงไม่ได้ โดยในภาพชุดนี้ เราได้นำเสนอเรื่องการพลัดพราก และความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียคนที่เรารัก เพราะเรามองว่าวันนี้ยังมีภาพแบบนี้อยู่ แต่สักวันหนึ่งมันจะไม่มีอีกแล้ว เมื่อถึงวันที่มีใครต้องจากไป ผู้ใหญ่ต่างก็แก่ตัวลง และเด็กๆ ก็ล้วนต้องเติบโต

ในฐานะที่เป็นบัณฑิตจบใหม่ คุณค้นพบแนวทางในการทำงานที่เหมาะกับตัวคุณหรือยัง
เราจะไม่มีภาพออกมาก่อนว่าภาพสำเร็จของงานเราจะต้องเป็นอย่างไร แต่เราจะปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามสิ่งที่เกิดขึ้น มันสนุกกว่า การทำงานมันเหมือนกับการเดินทางไปเรื่อยๆ ที่เราจะรู้ทิศทางของงานนั้นได้ก็ต่อเมื่อลงมือทำจริงๆ แล้วจึงเห็นว่าระหว่างทางนั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง อย่างการถ่ายภาพคน ซึ่งเราต้องสื่อความเป็นตัวเขาออกมา โดยมีสไตล์ของเราคุมอยู่ เราต้องมีการแลกเปลี่ยนและทำความเข้าใจกันตลอด เหมือนเดินทางไปด้วยกัน

แล้วถ้าอะทีมจูเนียร์ 5 ไปเป็นนางแบบให้คุณถ่าย คุณจะถ่ายแต่ละคนออกมาแบบไหนบ้าง
ไม่รู้สิ ถึงเวลาก็รู้เอง (ยิ้ม)

แล้วถ้าคุณต้องเอารูปถ่ายของอะทีมจูเนียร์ 5 ใส่กรอบ คุณจะเลือกใส่กรอบแบบไหน
ทำไมต้องมีกรอบ คิดว่าทุกคนคงไม่อยากอยู่ในกรอบหรอก จริงไหม

 

a day with a team junior
วรารมย์ ทวิวรดิลก > เรื่อง
มนมัย รอดเพชร > ภาพ

 

Tum Toey Mimi
Pop Fern Fai
Nguang Jaem Meen
Tai Ouan Oui
Som Benz Mine

 

Powered by daypoets with Pool theme design by a team junior 4
Entries and comments feeds. Valid XHTML and CSS. ^Top^