Man of the Plays
เต้ย สิทธิพล พฤทธิพงศ์กุล
กองบรรณาธิการ

นิสิตหนุ่มแห่งรั้วจามจุรี ผู้หลงใหลในมนต์เสน่ห์แห่งโลกละครเวทีและดนตรีฮิพฮอพ

ิสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีและมีความสุขกับมันคืออะไร
ละครเวที เรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์ของเราอย่างหนึ่ง รู้สึกดีใจ ภูมิใจทุกครั้งเวลาที่ใครถามว่าความสามารถพิเศษคืออะไร แล้วเราตอบได้ว่าคือ ด้านละครเวที เต้ยเริ่มต้นกับมันเมื่อตอนม.3 ตอนนั้นมีการจัดแข่งประกวดละครเวทีระดับจังหวัด มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรารักในละครเวทีมาจนทุกวันนี้ เต้ยคิดว่าคนๆ หนึ่งจะโชคดีมากที่สุดก็เมื่อชีวิตเค้าได้ทำงานในสิ่งที่เค้าชอบ เพราะเวลาที่ได้ทำงานที่ชอบมันเหมือนเราไม่ได้ทำงาน เหมือนตอนเรามีความสุขกับการเล่นของเล่นน่ะ ถ้าอนาคตได้ทำงานเกี่ยวกับละครเวที เราก็คงเป็นคนที่มีความสุขมากๆคนหนึ่ง

อะไรที่จะทำให้เต้ยรู้สึกภูมิใจ
เมื่อวันหนึ่งมีคนยอมรับเรา ชอบในผลงานที่ทำออกไป มีละครเวทีอยู่เรื่องหนึ่งที่เราเป็นคนบอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมว่า เราอยากทำเรื่องนี้ จะจัดการทุกอย่างเองหมดเลยขอแค่ให้เราได้ทำ แล้วพอถึงวันหนึ่งเราทำมันออกไป แม้ว่าจะเป็นละครเล็กๆที่เล่นในสวนสาธารณะ แต่มีเด็กๆมาดู มีคนมาดูแล้วปรบมือให้ หัวเราะชอบใจ รู้สึกภูมิใจจังที่มีคนชอบในผลงานของเรา เหมือนเป็นแรงตอบสนองให้เราหายเหนื่อย

การที่เต้ยเป็นคนหน้าตาดี มันส่งผลดีหรือผลเสียกับเต้ยยังไง
การที่คนเราหน้าตาดีมันก็เหมือนแว๊บแรกที่สะดุดตา แต่ถ้าถามว่ามันเป็นใบเบิกทางให้กับหลายๆสิ่งมั้ย เราว่าไม่แล้วล่ะ คนสมัยนี้ไม่ได้มองคนจากแค่หน้าตา สมัยนี้สิ่งที่หายากมากกว่าความหน้าตาดีคือ ความสามารถ ความคิดในสมอง มากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก เดี๋ยวนี้คนหน้าตาดีเยอะแยะไป เราเลยรู้สึกว่ามันไม่สำคัญอะไร ถามว่ามันมีข้อเสียยังไงบ้าง เราว่ามันก็ต้องมีใครบางคนที่เข้ามารู้จักเราเพียงเพราะหน้าตา หรือเพื่อหวังอะไรบางอย่างจากเรา แต่เราก็ยังไม่เคยคิดว่าหน้าตาของเรามันเป็นปัญหาอะไรมากนะ

นอกจากละครเวทีแล้ว มีอะไรอีกมั้ยที่เต้ยทำแล้วมีความสุข
เราชอบในเสียงเพลงฮิพฮอพ รู้สึกสนุกที่ได้เคลื่อนไหวร่างกายในแนวทางนั้น แต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำได้ดีมากนะ ไม่เคยถึงขนาดว่าไปแข่งขันที่ไหน แค่เล่นๆกับเพื่อนในโรงยิม เคยบ้ามากถึงขนาดว่า ทุกวัน 4 โมงเย็นรีบกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปเต้นถึงตี 1 เสาร์อาทิตย์ก็เต้นตั้งแต่ 9 โมงเช้า ถึง 5 ทุ่ม ช่วงนั้นมีความสุขมาก

ตอนนี้ชีวิตเต้ยทุ่มเทให้กับอะไรมากที่สุด
ทุ่มเทให้กับการเตรียมตัวที่ต้องเป็นผู้ใหญ่ เต้ยรู้ตัวแล้วล่ะว่าเราคงไม่เป็นครู ไม่ได้ประกอบอาชีพในสายที่เรียนมา แต่เราก็ไม่ได้ทิ้งนะ ตอนนี้กำลังค้นหาว่าอะไรคือสิ่งที่เราทำได้ หนทางไหนที่สามารถไปต่อได้ อะไรคือสิ่งที่ยังไม่เคยทำ ไปลองทำดูซะ จะได้ค้นพบว่าตัวเองต้องการอะไร เมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่จะได้เลือกทางเดินที่เราชอบ ที่ทำได้ดี มันก็เหมือนถ้าถามว่าทำไมตอนนี้เต้ยถึงนั่งอยู่ที่อะเดย์ ก็คงตอบว่าเป็นเพราะเราไม่เคยทำงานหนังสือก็เลยอยากมาเรียนรู้ จะได้รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบ ใช่สำหรับเราแล้วหรือยัง

ถ้าละครเวทีเรื่องต่อไปชื่อ a team junior 5 เต้ยอยากให้ละครเวทีเรื่องนี้ออกมาในรูปแบบไหน
เราอยากนำเสนอให้เห็นถึงความวุ่นวาย ความสนุก มิตรภาพ อะไรหลายๆ อย่างที่ปกติจะไม่ได้เห็นตามหน้ากระดาษอะเดย์ เพราะนิตยสารนำเสนอรูปเล่มที่ออกมาสมบูรณ์แบบแล้ว แต่เบื้องหลังการทำงานนั้นเราไม่อาจรู้ได้เลยว่ากว่าจะมาเป็นอะเดย์เล่มหนึ่งนั้นมันต้องผ่านความทุ่มเทมามากแค่ไหน เต้ยจะใช้ละครเวทีนี่แหละ แสดงให้เห็นถึงเบื้องหลังการทำงานของคนที่รักในงานหนังสือทั้ง 15 คน ตลอดระยะเวลา 3 เดือน คงเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีสีสันฉูดฉาดแน่นอน

a day with a team junior
ธัญลักษณ์ เอี่ยมตุ้มรัตน์ > เรื่อง
มนมัย รอดเพชร > ภาพ