ิรู้มาว่าพ่อแม่เฟิร์นเป็นหมอ เขาคิดยังไงกับการที่เลือกเรียนทางด้านภาษา
เขาไม่เคยบังคับว่าเราต้องเลือกเรียนทางไหน ให้อิสระในการเลือกทางเดินชีวิตตัวเองมาโดยตลอด อย่างตอนที่จะขึ้นม.ปลาย ก็บอกเขาว่าเฟิร์นอยากเรียนสายศิลป์นะ ชอบเรียนภาษาเพราะมีความสุขกับมัน เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังบอกว่าเรียนอะไรก็ได้ที่เรารัก เพราะมันต้องอยู่กับเราไปตลอดชีวิต ขอแค่ให้เป็นคนดีก็พอ จริงๆ พ่อแม่ก็คงคาดหวังอยู่ลึกๆ ว่าอยากให้เป็นแบบเขา แต่ในเมื่อเราแสดงความมุ่งมั่นขนาดนั้น เขาก็เชื่อในการตัดสินใจของเรา
ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อ เฟิร์นจะขออะไร
ขอให้น้องชายหายป่วย เขาป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมีย เมื่อก่อนไม่ชอบน้องและคิดมาตลอดว่าเกิดมาทำไม ทำให้ครอบครัวไม่มีความสุข แต่พอวันหนึ่งได้พาน้องไปหาหมอ วันนั้นเราได้เห็นอีกด้านของชีวิตที่เราไม่เคยทำความเข้าใจเลย เห็นหลายชีวิตที่ต้องทรมานกับโรคนี้ รู้สึกหดหู่มาก ชีวิตคนๆ หนึ่งมันแย่ถึงขนาดนี้เลย เหรอ สงสารน้องมากที่เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น จากวันนั้นความคิดของเราก็เปลี่ยน หันมาดูแลใส่ใจน้องมากขึ้น ทุกวันนี้ก็พยายามเป็นพี่ที่ดีที่สุด อยากทำอะไรให้คุณภาพชีวิตเขาดีขึ้น เพราะรู้ว่าเขาอยู่กับเราได้ไม่นาน มันทรมานนะกับการที่ต้องมานั่งนับถอยหลังวันเวลาที่จะได้อยู่กับคนที่เรารัก
รู้มาว่าเฟิร์นชอบนั่งสมาธิ
ด้วยความที่เราโตมากับยาย เขาก็จะชอบไปวัดทำบุญ ตอนเด็กๆ เลยได้ไปนั่งวิปัสสนากับยายบ่อยมาก เราซึมซับจากตรงนั้นมาตลอดจนทุกวันนี้ก็ยังชอบนั่งสมาธิ รู้สึกผ่อนคลาย ใจเย็นลงมากเวลาหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ทำให้นิ่งขึ้นมากเพราะเมื่อก่อนใจร้อน แต่เพื่อนๆ ส่วนมากเขาก็ไม่รู้กันนะว่าเราก็มีมุมนี้ด้วย เพราะภายนอกมันบ่งบอกว่าติ๊งต๊องระยะสุดท้ายแล้ว ลุคไม่ให้ว่างั้นเถอะ (หัวเราะ)
|
