Sur-realistic girl
แจ่ม จุลรมณ์ จุลกะ
กองบรรณาธิการ

สาวสุดอาร์ตจากลาดกระบัง ที่พบว่า ‘อาร์ต’ ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย

ิอะไรทำให้เด็กนิเทศศิลป์อย่างแจ่มสมัครเป็นกองบรรณาธิการจูเนียร์
เพราะว่าแจ่มอยากทำนิตยสาร และจูเนียร์เป็นโอกาสที่ดีอย่างหนึ่ง ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่ลองมันก็คือไม่ได้ 100% ถ้าลอง อย่างน้อย แม้จะมีโอกาสแค่ 1% แต่มันก็คือมี อีกอย่างคือนิเทศศิลป์มันก็เป็นเรื่องของการทำนิตยสารเหมือนกันแต่เน้น artwork มากกว่า ถ้าทำกองบรรณาธิการก็จะได้รู้วิธีเลือกสัมภาษณ์ วิธีเลือกคอลัมน์ ตัวนิเทศศิลป์ที่เราเรียนเน้นสอนว่าหนังสือต้องมีอะไร แต่ไม่ได้สอนว่าหนังสือควรมีอะไรถึงจะน่าสนใจ

ถ้าอยากทำนิตยสาร ทำไมถึงเลือกเรียนนิเทศศิลป์
เลือกคณะนี้เพราะอยากทำโฆษณา แต่พอมาเรียนแล้วก็รู้ว่านิเทศศิลป์เป็นเรื่องของกราฟฟิคมากกว่า ซึ่งมันอาจจะไม่ใช่สายงานที่เราชอบ ส่วนนิตยสารก็มาจากสิ่งที่เราชอบทำอยู่ประจำ คือการอ่านหนังสือ และการเขียน ทำให้อยากรู้ศาสตร์ทางหนังสือ พอเห็นโครงการของอะเดย์เลยอยากลองดู

เป็นจุดที่ทำให้เราเปลี่ยนความสนใจจากโฆษณาเป็นหนังสือเลยเหรอ
ไม่ขนาดนั้น ตอนนี้ก็ยังสนใจโฆษณาอยู่ แต่หนังสือเป็นงานที่น่าลอง จริงๆแล้วก็ยังหาอยู่ว่าชอบอะไร บางทีทำหนังสือไปอาจจะรู้สึกว่าไม่ใช่ ก็ต้องยอมรับว่าไม่ใช่ ซึ่งเราไม่ได้ปักใจว่าจะมาสายหนังสือเลย ยังชอบโฆษณา ติดตามผลงานด้านโฆษณาของคนอื่นอยู่ ไม่ได้ทิ้งไป

การที่แจ่มเป็นคนร่าเริง กลัวว่าจะเป็นสาเหตุให้คนอื่นไม่เชื่อถือหรือเปล่า
ไม่นะ สังคมที่เราอยู่คนส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้กันหมด งานก็คืองาน เล่นก็คือเล่น วัดกันที่ผลงานว่าของใครดีที่สุด แจ่มคิดเสมอว่างานทุกอย่างที่จะผ่านมือไป เราอยากให้มันดูดี คือต้องไม่อายที่จะเอากลับมาดู แต่ควรจะใส่ใจกับมันให้ดีไปตั้งแต่แรก

แปลว่าจริงๆ แล้วแจ่มเป็นคนคิดมาก
ไม่นะ แจ่มเป็นคนที่ไม่ค่อยคิดอะไรมาก ไม่ค่อยโกรธใคร ถึงเจอเรื่องร้ายก็ไม่เก็บมาคิด ปล่อยวางทุกสิ่ง เป็นการมองโลกในอีกมุมนึง มองให้ขำมากกว่า มีแต่เรื่องงานอย่างเดียวที่จะคิดจริงจัง

มองโลกในแง่ดี?
เราไม่รู้ตัวหรอกว่าเป็นคนมองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้าย แต่จะบอกตัวเองเสมอว่าอย่าเก็บมาคิดทุกอย่าง ไม่งั้นต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ มีอยู่ช่วงนึงแจ่มฝึกอ่านหนังสือธรรมะ ทำให้เราเริ่มนิ่ง อะไรที่มันผ่านมาแล้ว แก้ไขไม่ได้ก็ปล่อยมันไป การคิดงานบางครั้งก็ ต้องปล่อยๆมันไปบ้างเหมือนกัน อย่าไปยึดติดกับโจทย์ อย่าไปยึดกับงานมาก หลีกหนีมันบ้าง อย่ามัวแต่นั่งมองงานที่ถูกตำหนิ กลับไปทำชิ้นใหม่ให้ดีกว่าเดิมดีกว่า ซึ่งถ้าเราทำงานใหม่ได้ดีกว่าเดิม เราจะดีใจเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่านะ ในทางกลับกันเรามัวแต่คิดงานเก่า แก้งานเก่า ถึงมันจะออกมาดี แต่มันก็ดีอยู่แค่เท่าเดียวแหละ ได้แค่นั้น แต่ถ้าเป็นงานใหม่ แล้วคิดได้ดีกว่า มันจะภูมิใจมากเลยนะ

แจ่มเพิ่งจบปี2 คิดว่าจะเสียเปรียบพี่ๆ ที่อยู่ปีสูงๆ กว่าไหม
ไม่ได้คิดว่าเสียเปรียบ แต่อาจจะถูกตีกรอบบ้างซึ่งเราก็ต้องหาวิธีแหวกมันออกไปให้ได้ ยิ่งมีกรอบยิ่งดี ยิ่งมีข้อจำกัดก็จะยิ่งทำให้งานมีความท้าทายมากขึ้น แจ่มไม่ได้มองว่ากรอบเป็นเรื่องข้อจำกัด แต่แจ่มมองว่ามันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ ถ้าเราอยู่ภายใต้กรอบได้โดยที่สามารถสร้างสรรค์ไปด้วย กรอบมันจะช่วยผลักให้งานมีมิติที่เข้มข้นขึ้นอีก

a day with a team junior
ภูสุตา ปรีชาวุฒิ > เรื่อง
มนมัย รอดเพชร > ภาพ