01/06/53

    กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนเอกมัยอันไกลโพ้น ยังมีชาวแก็งค์จูเนียร์ 7 มาหัดทำนิตยสาร 1 เล่มที่อะเดย์ สองสามเดือนที่ผ่านมาเราใช้คำว่า  “ สู้ๆนะ ” กันบ่อยมาก ถือเป็นคำยอดฮิต  (พอๆกับคำว่า “หิวแล้ว” ” กินไรดี ” “ร้อนว่ะ “) ทั้งวันที่เหนื่อยและวันที่ไม่เหนื่อย รูปแบบของมันก็มีหลากหลายทั้งรูปแบบดิจิตัลในเฟซบุ๊ค หรือเป็นเวอร์ชั่นสดระหว่างที่นั่งประชุมหรือนั่งทำงานกันอย่างดุเดือด และมันทำให้ความหมายของ “สู้ๆนะ” ในแต่ละวันต่างกันมากจริงๆ อาทิเช่น

    สู้ๆนะ = เป็นกำลังใจให้จริงๆ ถ้าช่วยได้ช่วยทำไปแล้ว แต่นี่มันช่วยไม่ได้จริงๆ งั้นขอเป็นเชียร์ลีดเดอร์อยู่ขอบสนามนะ …3….4!  สู้ๆ!!

    สู้ๆนะ = อย่าเพิ่งตายล่ะ หรือจะชิงตายไปเลยก็ได้ แต่อย่าป่วยนะ เดี๋ยวงานไม่เสร็จ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ อย่าให้เชื้อโรคโจมตี!

    สู้ๆนะ = และในวันนี้เธอนั้นจงหยัดยืนและลุกขึ้นอีกครั้งด้วยพลังในหัวใจ…(เพลงพี่เบิร์ด แปะที่ wall ใน เฟซบุ๊ค )

    สู้ๆนะ = ทำงานกันไปนะเราจะไปเที่ยวแล้ว…ลัลลา /เรามีธุรกิจพันล้านต้องไปสะสาง เดี๋ยวกลับมานะ  เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก

    สู้ๆนะ = อนุญาตให้ท้อได้แปปนึง แต่อย่าเพิ่งถอยล่ะ

    สู้ๆนะ = เหนื่อยละสิ  เออ เหนื่อยเหมือนกัน แต่ยังไงก็ต้องกัดลิ้นปิดเล่มกันต่อไปนะ…ซู่ๆ!

    สู้ๆนะ = โหย…หน้าโทรมเชียวแกเอ๊ย เห็นหน้าแกแล้วคิดถึงหลินปิง พักผ่อนเยอะๆนะ เห็นแล้วน่าสงสารจริงๆ โธ่ๆ

    อะไรแบบนี้ นี่แค่ตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่ว่าจะยังไง เราก็ยังชอบได้ยินคำนี้อยู่ดี

    “ สู้ๆนะ”

แนน จูเจ็ด

This entry was posted on Tuesday, June 1st, 2010 at 2:14 pm and is filed under diary. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.