จันทร์ที่ 18 เมษายน 2554

วันจันทร์

“สงกรานต์ไปทำอะไรมา?”

วันนี้เป็นวันแรกหลังจากหยุดสงกรานต์กันมาหลายวัน ผมเดาว่าหลายคนกลับมาพร้อมกับรอยแผลอะไรบางอย่าง ช่วงวันหยุดหลายคนได้ใช้เวลาไปทำในสิ่งที่อยากจะทำนอกเหนือจากสิ่งที่ทำประจำอยู่แล้ว บางคนเลือกไปเที่ยวต่างจังหวัด ต่างประเทศ บางคนเลือกไปพบหน้าคนใหม่ๆ หรือคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ซึ่งทั้งหมดนั้นก็ให้ประสบการณ์อะไรบางอย่างกลับมาบ้างไม่มากก็น้อย มันเหมือนเป็นรอยแผลอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ว่ามันไม่ดี แต่มันเหมือนเป็นอะไรที่ติดตัวเรามา บางคนอาจจะเลือกที่จะรักษาแผลนั้นให้หาย หรือบางคนก็เลือกที่จะปล่อยเลยตามเลยให้มันกลายเป็นแผลเป็นไว้ดูตอนแก่

กิจกรรมหรรษาของผมยามบ่ายก็คือการหาคนมาลงหนังสือ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมชอบมาก แต่มันก็ยากมากเช่นกัน การเลือกคนมาลง a day นั้นต้องเฟ้นหากันอย่างเข้มข้นยิ่งกว่ารายการเรียลิตี้ทั้งหลายแหล่ เราไม่สามารถนำคนที่อยู่ในกระแสมากๆ มาออกได้เพราะว่าเราอยากให้อะไรใหม่ๆ กับคนอ่าน หรืออินดีจ๋า จนไม่มีใครเข้าใจก็เอามาไม่ได้เช่นกัน ‘มันต้องมีความพอด’ี แต่หลักๆ แล้ว จริงๆ ก็ต้องดูในสิ่งที่เค้าทำ เพราะถ้าเราเอาเขามาลงจริง ความเป็น a day ก็จะเคี่ยวให้เขากลมกล่อมไปเอง

แล้วสุดท้ายสวรรค์ก็ส่งบุรุษสุดเท่จากฝรั่งเศสมาให้ผม ผมคงบอกไม่ได้หรอกว่าเค้าคือใคร เพราะมันเป็นความลับ แต่ที่บอกได้คือเค้าทำเอ็มวีที่แหวกแนวมากๆ ไม่เหมือนใคร ซึ่งผมเดาว่าหลายคนอาจจะบอกว่ามันดี และอีกหลายคนก็คงว่ามันไม่ดี แต่ผมมั่นใจว่าถ้าเอ็มวีตัวนี้ถูกเปิดขึ้นเมื่อไร ทุกคนต้องหยุดดู

มันทำให้ผมคิด

คนเราถ้าไปยึดติดกับอะไรแล้วสร้างผลงานเดิมๆ ออกมา มันก็คงไม่ได้ให้อะไรเพิ่มเติมให้กับโลกใบนี้ของเราสักเท่าไหร่ แล้วจะมีเราไปทำไม?  แต่ถ้าเรากล้าที่จะลองสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ไม่ซ้ำรอยเท้าของใคร ถึงมันจะออกมาดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่เราก็ยังได้เพิ่มน้ำหนักให้กับโลกนี้ได้บ้าง ซึ่งโลกนี้คงจะดีถ้ามีน้ำหนักเยอะๆ ใช่มั้ย???

บาสบราโว ช.เดจู  กอง บ.ก.

 

This entry was posted on Monday, April 18th, 2011 at 8:08 am and is filed under diary. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.