วันพุธที่ 27 พฤษภาคม 2554

 

นาฬิกาทรายไม่เคยหยุดเดิน

 

ฉันสะบัดตัวจากผ้าห่มแทบไม่ทัน หลังจากสะลึมสะลือมองไปเห็นตัวเลขดิจิตอลสีแดง 07.45 น. กำลังส่งสายตาเตือนมาที่ร่างขี้เกียจของฉัน และเหมือนว่าจะพยายามมาสักพักแล้ว

 

ฉันรู้แต่ว่าต้องตื่น แต่ตื่นไปทำอะไร

 

ภาพแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านกระจกใสที่กำลังกระซิบกระซาบกับแสงแดดยามเช้ากระแซะความจำว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้นอนบ้าน และกลิ่นเคมีแปลกๆ ก็เหมือนจะรีบตะโกนเตือนความจำฉันขึ้นมาทันทีว่าฉันนอนหลับคากลิ่นน้ำหมึกเหม็นๆ ของหนังสือพิมพ์ไปนั่นเอง และจำเป็นต้องอาบน้ำและทำทุกอย่างให้เสร็จภายใน 15 นาที

 

ผู้อ่านจะอ่านข้ามวันพุธนี้ไปก็ได้เพราะวันนี้ฉันไม่ได้ไปออฟฟิศอารมณ์ดีอย่าง a day แต่วันนี้เป็นวันที่ 2 ของการมาเข้าค่าย TrueVisions – BBC World News ซึ่งฉันต้องออกไปทำข่าวภายใต้หัวข้อ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งให้เวลาตั้งแต่บ่าย 2 ถึง 4 ทุ่มในการทำข่าว กลับมาเขียนสคริปต์ ตัดต่อ และลงเสียง แค่นึกถึงสิ่งที่ต้องทำทั้งหมดก็อดยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่าคิดถึงสถานีรถไฟฟ้าเอกมัยขึ้นมาจับใจ

 

บางทีการที่ฉันชอบกระโจนตัวเข้าไปลองสิ่งต่างๆ จนบางทีเหมือนหาเรื่องใส่ตัว ทำให้ยิ่งชัดเจนกับตัวเองว่า การทำงานสื่อทุกรูปแบบนั้นต้นทางอาจจะคล้ายกัน ปลายทางอาจจะไม่เหมือนกัน แต่ระหว่างทางไม่มีคำว่าอาจจะ เพราะมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

 

จะลองเล่าให้ฟังดูละกัน

 

หัวข้อข่าวที่ผ่านเข้ามาในหัวมีตั้งแต่เรื่องใกล้ตัวที่สุดอย่างเฟซบุ๊กลากยาวไปจนถึงเรื่องย้วยยืดชวนทะเลาะอย่าง 3G แต่สิ่งที่ฉันต้องคำนึงเหนือสิ่งอื่นใดคือ ความเป็นไปได้ของแหล่งข่าวที่ฉันมีเวลาเพียงแค่ 3 ชั่วโมงและค่าเดินทางจำนวน 2,000 บาทในการแบกตัวเองและกล้องให้ถึงเป้าหมายและกลับมายังโรงแรม  สามารถพูดได้ว่าเป็นเวลาที่น้อยและเงินที่มาก ซึ่งถ้าสลับกันได้คงจะดี ด้วยสมองที่ถูกบังคับให้ต้องรีบคิดฉันจึงตัดสินใจทำเรื่องสารกัมมันตรังสีที่แพร่กระจายในญี่ปุ่น หลังจากติดต่อแหล่งข่าวทุกคนเสร็จฉันรีบปักธงใน Google Maps ไปยังพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ที่ตั้งของมันทำฉันถอนหายใจ

เพราะฉันต้องไปกลับปทุมธานีและสัมภาษณ์ทุกคนให้เสร็จภายใน 3 ชั่วโมง

 

อิดออดเพียง 1 นาทีก็ดูเหมือนจะเสียเวลา

 

เมื่อไปถึงพิพิธภัณฑ์ฉันมีเวลาสัมภาษณ์แหล่งข่าว 3 คนภายในครึ่งชั่วโมง ฉันวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนที่ไม่ทำงานแล้วไปยังชั้น 5 เพื่อเก็บภาพทั้งหมด ถ้าอยู่ a day คงแบกกล้องถ่ายรูป แต่พอเป็นข่าวทีวีเลยกลายเป็นกล้องวิดีโอ

 

ฉันกลับมาถึงโรงแรมตรงเวลาที่กำหนด

19.00 น. ฉันเริ่มนั่งเขียนสคริปต์ ในใจคิดว่าเวลาเหลือเฟือ

19.30 น. ยังงมกับการเขียนอยู่และยังไม่ได้แตะคอมพิวเตอร์

20.15 น. เริ่มลงเสียงตัวเอง คิดว่าตัวเองคงเสร็จก่อนกลุ่มอื่น

21.00 น. เพิ่งจะลงเสียงเสร็จและหูตาสว่างว่าเรายังไม่ได้แม้เริ่มขั้นตอนที่ใหญ่ที่สุดคือ การตัดต่อ

21.01 น. เริ่มตกใจและสติเริ่มหลุด

21.03 น. วิ่งลงมาจากห้อง เปิดคอมด้วยมือไม้สั่น

21.10 น. งมอยู่กับโปรแกรมตัดต่อ เอาเสียงลง เริ่มรู้สึกปวดหัวกับสกุลไฟล์บ้าบอ

21.30 น. มองไม่เห็นหนทางว่าจะทำให้เสร็จทันเวลา 4 ทุ่มได้ยังไง

21.45 น. งานเหลืออีก 80 เปอร์เซ็นต์ เริ่มทำใจ

22.00 น. หมดเวลา พยายามไม่โทษตัวเองและตั้งหน้าตั้งตาทำต่อไป

23.00 น. เหลืออีก 50 เปอร์เซ็นต์ ตามีแต่ภาพภูเขาไฟระเบิด แผ่นดินไหวใน 2 ชั่วโมงที่ผ่านมา

24.00 น. เหลืออีก 20 เปอร์เซ็นต์ วนอยู่แต่ฉากระเบิดจนคิดว่าถ้าที่ไหนระเบิดขึ้นมาจริงๆ คงไม่รู้ตัว

01.00 น. ด้วยเฮือกสุดท้ายเหลืออีก 10 เปอร์เซ็นต์

01.45 น. ถอนหายใจอย่างยาวที่สุด เสร็จสักที

02.00 น. เซฟไฟล์เป็น แต่เรนเดอร์ทำยังไง เริ่มสงสัยว่าจะเทคนิคอะไรนักหนา

02.30 น. เรนเดอร์ไปด้วยความรู้มั่วๆ

02.45 น. นั่งหาวอยู่หน้าคอม จ้องหลอดดาวน์โหลด เมื่อไรจะปล่อยข้าพเจ้าไปนอน

03.00 น. ร่างกายไม่รับรู้แล้วว่าเสร็จรึยัง เพราะความง่วงชนะทุกอย่างด้วยประการทั้งปวง

 

ก่อนนอนฉันนึกอิจฉาแม่น้ำเจ้าพระยาตรงหน้า ที่นอนแผ่ตัวอุ้ยอ้ายไปตั้งแต่ตะวันตกดิน

 

เอมไฝเสน่ห์ ก.เดจู กอง บ.ก.

This entry was posted on Wednesday, April 27th, 2011 at 8:08 am and is filed under diary. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.